A sentenza confirma a extinción indemnizada do contrato por condicións de traballo abusivas, acoso e sobrecarga laboral que afectaron á saúde do empregado, impoñéndose tamén unha indemnización por danos morais.

Resólvese o recurso de suplicación 58/2024, interposto contra a sentenza ditada polo Xulgado do Social número 2 de Madrid no procedemento ordinario (autos 482/2023).

A demandante, dona Enriqueta, traballaba nunha compañía de seguros desde o 6 de setembro de 2020, encargándose inicialmente da tramitación das reclamacións dunha compañía de seguros cliente. A partir de maio de 2021, asumiu progresivamente máis responsabilidades, incluíndo a xestión completa dos ficheiros de recuperación de danos, utilizando as ferramentas informáticas propias da entidade cliente e atendendo chamadas telefónicas.

Entre agosto e setembro de 2021, a compañía anunciou a implantación dun sistema de penalización por atrasos de máis de 23 segundos na resposta ás chamadas, o que aumentou aínda máis a presión laboral. A finais de 2022 xestionáronse un total de 4.411 expedientes, aínda que o equipo só pasara de 3 a 5 membros, sendo insuficiente para facer fronte á carga de traballo.

En marzo de 2022, a Sra. Enriqueta recibiu unha breve formación sobre "cumprimento penal" e tratamento de datos. Posteriormente, o 14 de decembro de 2022, foi sometido a sanción disciplinaria que foi retirada tras acordo de conciliación.

O 5 de xaneiro de 2023 iniciou unha baixa médica por Incapacidade Temporal, despois de ter recibido atención psiquiátrica especializada desde xullo de 2021. En xuño de 2023, un informe psiquiátrico confirmaba que o seu estado de saúde estaba afectado por condicións de traballo abusivas, acoso e vulneración de dereitos fundamentais. O tratamento farmacolóxico intensificouse en setembro de 2023 debido aos síntomas de ansiedade, depresión, insomnio e medo ao futuro.

A dona Enriqueta, no escrito de reclamación, solicitou a extinción da relación laboral conforme o artigo 50 do Estatuto dos traballadores. Na instancia, recoñeceuse a vulneración do seu dereito fundamental á integridade física e psíquica (artigo 15 da Constitución Española). A sentenza inicial, aclarada mediante auto posterior, estableceu unha indemnización de 24.600,71 euros pola resolución do contrato e unha indemnización adicional de 10.000 euros por danos morais.

A empresa presentou un recurso, que foi impugnada polo traballador. A principal cuestión a resolver Centrouse en determinar se a traballadora tiña dereito a rescindir o seu contrato con indemnización, con indemnización adicional por danos derivados da vulneración do seu dereito fundamental á integridade física por parte da empresa, atribuíndolle unha carga de traballo excesiva. A empresa alegou varias razóns no recurso, entre elas irregularidades na tramitación da causa e na valoración das probas.

A sentenza do tribunal inferior concluíu que a empresa comprometía a saúde da traballadora ao aumentar a carga de traballo sen aumentar os recursos humanos suficientes, o que afectaba ao seu benestar físico. Ademais, a coordinación da actividade da empresa era consciente da situación e non realizou unha avaliación de riscos nin implantou medidas específicas de xestión do estrés, impartindo formación para previr danos e evitar riscos. Así mesmo, destacou que a formación en “cumprimento penal” impartida pola empresa foi insuficiente, o que provocou un claro prexuízo para a saúde da señora Enriqueta.

O TSJ de Madrid, rexeitou as reclamacións da empresa, por considerar que non houbo irregularidades no proceso xudicial, afirmando que a sentenza do tribunal inferior fixo unha interpretación e aplicación da normativa totalmente conforme á lei.

A Audiencia mantivo a interpretación da instancia, o traballador estaba sometido a unha situación de risco que supoñía unha vulneración do dereito fundamental á integridade física do art. 15, nunha práctica empresarial que, neste caso, a empresa incumpriu o seu deber de protexer a saúde da traballadora por sobrecargala cunha carga de traballo excesiva, imposible de asumir, sen aplicar as medidas de prevención adecuadas, o que supuxo un incumprimento inxustificado e censurable da normativa de prevención de riscos laborais.

Na frase, cita xurisprudencia previa do TSJ de Canarias do 4.6.2018, recurso número 1739/17 no que consta Os riscos psicosociais son contextos laborais con alta probabilidade de danar a saúde dos traballadores. Segundo a Axencia Europea de Seguridade e Saúde no Traballo, estes riscos inclúen aspectos do deseño e organización do traballo que poden causar danos físicos, psíquicos ou sociais. A sobrecarga de traballo é un exemplo de factor psicosocial e o estrés é un exemplo de risco psicosocial, que pode provocar danos, que é a lesión ou enfermidade causada pola non previsión dos factores causantes (dolencias físicas ou patoloxías mentais, ansiedade, depresión, etc.). etc.).