Entrevista ao DR. Mora no IRSST para a prevención da epicondilite laboral
Fraternidad-Muprespa participou neste xogo vésperas nun día organizado para el Instituto Rexional de Seguridade e Saúde no Traballo de Madrid, IRSST, sobre o "Prevención da epicondilite laboral".
O doutor José Ignacio Mora, director do Centro de Xestión Médica da Mutua, explicou aos máis de 90 asistentes conectados que máis do 70% dos accidentes laborais son patoloxías dos membros superiores e a importancia tanto da súa rápida detección como da adopción das medidas de prevención adecuadas.
A epicondilite ou tamén chamada "cóbado de tenista" é unha lesión por estrés repetitivo no movemento forzado de pronación-supinación, na que se inflaman os tendóns dos músculos do lado externo do cóbado (os músculos extensores dos dedos e do pulso e os supinadores do antebrazo) cunha orixe común (unión) no epicóndilo.
"É unha patoloxía complicada de diagnosticar, é clínica, require realizar determinadas manobras de exploración e cunha ecografía pódese confirmar. Cando o traballador comece a notar os primeiros síntomas, debe ser trasladado ao seu servizo médico preventivo, para que avalíe un diagnóstico e determine o que hai que facer".
A epicondilite é un proceso que se produce ao longo do tempo, comeza con molestias que poden acabar en algo crónico. "O risco está no carácter repetitivo dos movementos, non só da carga senón tamén do número de veces que se fai ese xesto e do tempo que o estamos facendo durante a xornada laboral".
Algúns dos factores que poden influír son a idade, xa que os tendóns perden flexibilidade e resistencia, e patoloxías metabólicas como a diabetes. Hai que ter en conta que a práctica de deportes de raqueta tamén é un factor desencadeante deste tipo de lesións.
O doutor Mora indica que “o tratamento deste tipo de doenzas adoita ser con analxésicos e infiltracións e rehabilitación, xa que a cirurxía é pouco decisiva”.
Que facer cando a patoloxía xa existe?
O quecemento previo das articulacións é fundamental, neste caso da parte superior, e non só facelo de forma illada, senón que debe ser hábito e interiorizado na vida cotiá dos traballadores.
Hai que tomar medidas ergonómicas e organizativas, facer certos cambios para que desapareza o risco en determinadas tarefas e ademais combinado con rotacións de quendas e tempos de descanso, o cambio de tarefas repetitivas será de gran axuda.
