A Audiencia rexeita a alegación de despedimento improcedente, confirmando que a perda do permiso de obra xustifica a extinción do contrato, aínda que a resolución non fose firme, pola falta de recurso por parte do traballador.

A Sala do Social resolveu o recurso núm. 644/2023, interposto contra a sentenza do Xulgado do Social número 2 de Palma de Mallorca, ditada o 5 de maio de 2023 (autos no 342/2021).

O traballador, D. Dionisio, prestaba servizos na empresa demandada desde o 16 de xullo de 2018. Tiña un residencia de longa duración en España, vixente desde o 3 de maio de 2011 ata o 2 de xaneiro de 2018.

O 10 de marzo de 2021 o traballador foi despedido mediante carta de despedimento obxectivo por ineptitud repentina. A causa alegada foi a perda do permiso legal necesario para traballar en España, que constitúe causa obxectiva de despedimento segundo o artigo 52.a) do Estatuto dos traballadores. O propio traballador recoñeceu esta situación cando a empresa o solicitou. O señor Dionisio recibiu a correspondente liquidación incluída a indemnización por despedimento obxectivo.

Tras o despedimento, o 9 de febreiro de 2021, a traballadora solicitou a recuperación da autorización de residencia, pero esta solicitude foi rexeitada a trámite o 23 de febreiro de 2021.

No caso, o despedimento foi declarado xustificado por non ter acreditada a renovación do permiso de traballo.

O traballador presentou recurso baseado en tres razóns. Posteriormente, o 20/3/24, ao abeiro do art. 233.1 LRJS, o recorrente solicitou a incorporación dun novo documento, resolución da Subdelegación do Goberno en Baleares que lle concedeu unha autorización extraordinaria de residencia temporal por arraigo., vixente desde o 21 de maio de 2022 ata o 20 de maio de 2024. A recorrente alegou que este documento demostraba a inadmisión do despedimento, xa que a empresa non quixo agardar á resolución dos seus recursos relativos á súa condición de residencia.

A empresa demandada opúxose á incorporación do documento alegando que:

• O escrito foi emitido o 25 de abril de 2023, pero o recurso formalizouse o 30 de maio de 2023, incumprindo o prazo establecido polo artigo 233.1 da Lei Reguladora da Xurisdición Social (LRJS).
• O documento non resultou determinante, xa que a autorización foi concedida case dous anos despois do despedimento impugnado, o que facía irrelevante a valoración da legalidade do despedimento no momento en que se produciu.

A Audiencia decidiu non admitir o documento polos mesmos motivos alegados pola empresa e por considerar que non alteraba a cualificación xudicial do despedimento.

 Cales foron os motivos do recurso?

Nulidade de accións:

O traballador alegou que o xulgado non suspendeu o xuízo aínda que así o solicitou, xa que estaba pendente outro procedemento contencioso-administrativo relativo á renovación do permiso de residencia. Non obstante, a Audiencia desestimou este motivo do recurso por considerar que o recorrente non esgotou os recursos procesuais para impugnar dita resolución (como o recurso de reposición) e que tampouco identificou claramente a norma vulnerada.

Revisión do terceiro feito probado:

O recorrente sostivo que a empresa tiña coñecemento de que a renovación do permiso de residencia estaba en mans dun avogado. A Sala admitiu este argumento e incorporou un parágrafo ao terceiro feito probado, establecendo que a empresa sabía que o traballador encomendara a xestión a un letrado.

A violación da lei no fondo do asunto:

O traballador alegou que o despedimento foi improcedente porque a resolución administrativa de denegación do permiso non era firme no momento do despedimento. Non obstante, a doutrina do Tribunal Supremo establece que a perda do permiso de traballo xustifica a extinción do contrato por incapacidade repentina (art. 52.a) do ET).  Recoñécense precedentes en casos similares (como a perda do permiso de conducir ou a titulación necesaria). A resolución administrativa negativa, aínda que non sexa firme, xustifica a resolución do contrato se o traballador non acredita que recorreu a dita resolución..

O Tribunal concluíu que non se vulnerou o principio de firmeza das resolucións, xa que o traballador non acreditou que recorrese a denegación no momento do despedimento.

Fallou: O recurso foi desestimado. É posible un recurso para a unificación da doutrina.