PodcastFM: Traballadores sanitarios de Mutua nas trincheiras do COVID

Non só os pacientes sufriron os estragos do Covid-19. Neste punto é obvio afirmar que toda a sociedade se viu afectada pola pandemia e que as chamadas de atención para reducir a presión hospitalaria foron continuas ante o gran problema que a saturación do paciente supuxo para todos. Por iso, as autoridades sanitarias decidiron que os hospitais xestionados polas Mutuas de Colaboradores coa Seguridade Social colaborasen tamén no tratamento destes pacientes, nun escenario cheo de incertezas. E por iso PodcastFM quixo coñecer de primeira man os seus testemuños.

Fraternidad-Muprespa preparou todo no mes de abril para recibir e comezar a atender aos 21 pacientes derivados ao Fraternidad-Muprespa Hospital da Habana, centro que levaba un ano aberto e especializado en traumatoloxía, para o tratamento de accidentes de traballo.

O que aconteceu nas súas portas non está moi lonxe do que contaron milleiros de sanitarios aos que xa lles escoitamos reiteradamente as súas mensaxes de cautela, para evitar contaxios, porque a atención hospitalaria converteuse ás veces en algo entre o privilexio e a medicina de guerra. Estas mensaxes son similares ás que nos enviaron catro traballadores sanitarios de Fraternidad-Muprespa, que contaron a PodcastFM a dura experiencia que tiveron.

É o caso de Covadonga Ezquerra, médico de familia que deixou durante unhas semanas a súa consulta no centro Fraternidad-Muprespa de Tres Cantos, para reforzar o servizo médico do Hospital. "Afronteino con certo medo porque a responsabilidade era moi grande. Tivemos que adaptarnos a unha enfermidade descoñecida e o medo a non facerlles máis dano pesaba moito, porque o seu estado era moi grave".

"Pensamos que o sabiamos todo", di.José Ramón Domínguez, enfermeira voadora da Mutua, con máis de quince anos de experiencia na casa e implicada en mil batallas, sempre coa vocación de servizo público moi presente. "Pasei gripe A, gripe aviar, tiven que levar estes EPI hai tempo... pero isto non se pode comparar, e quero destacar dúas cousas: compañeirismo e confusión. E para nós, cando todo isto acabe veremos o que nos queda por vivir. Seguimos tratando pacientes e bueno... ás veces cóstame un pouco durmir", comenta.

"Isto non se vai esquecer. Nunca". Quen fala deste xeito categórico é Mariu Arias, enfermeira de urxencias do Hospital

Erika Velázquez, axudante do Hospital “Iso é o que fan todos os días os sanitarios: dar solucións aos problemas”.

Todos coinciden en que o que máis lles impresionou foi ver morrer os pacientes sós. "Nunca nos enfrontáramos ao feito de que ou estabas alí ou non había ninguén", di José Ramón. Covadonga continúa cun discurso semellante que nace da necesidade de contar o que viviu. "O que vos vou contar, teño que contarllo. Non só enfrontámonos á soidade dos pacientes, amortiguámola todo o que puidemos, toqueinos, falei con eles, puxen varios pares de luvas para tocarlles a cara... senón tamén, como as familias soportaron esa incerteza, como ás veces non lles agardaban con malas noticias a morte. comportamento heroico".

Os nosos protagonistas tamén destacaron o importante papel da dirección do Hospital, procurando que traballen protexidos ao máximo e dispoñan do material necesario.  E dado que esta protección non se viviu en moitos centros, envían unha importante mensaxe ás autoridades políticas. "Son responsables de que haxa medios materiais e tamén humanos. Deben facer o seu traballo con responsabilidade, que é o mesmo que nos piden".

Ao unísono a súa resposta foi un rotundo "non" á pregunta de se elixirían outra profesión se nacesen de novo. O teu compromiso é tan necesario como a túa resposta tranquilizadora para todos nós.