CHARLA CON MARGARITA BARRIGÓN TADEO, DIRECTORA DO DEPARTAMENTO DE XESTIÓN SANITARIA

30/05/2014

Novedades

Autor

Fraternidad-Muprespa

CHAT CON| MARGARITA BARRIGÓN TADEO

Licenciado en Medicina pola Universidade de Valladolid e Especialista en Anestesia e Reanimación vía MIR. En 1985 aprobou as oposicións de Inspector de Servizos Sanitarios da Seguridade Social. Completa a túa formación cun Máster Universitario en Saúde Pública, do Centro Universitario de Saúde Pública da UAM

A doutora Barrigón ocupa o cargo de Inspección das SS en Alcázar de San Juan, Coslada e Madrid, onde ocupou durante 3 anos o cargo de Coordinadora Provincial de Inspección.

En 1998 incorporouse a Muprespa como coordinadora do ITCC; Tras a fusión con Ela é actualmente directora do departamento de Xestión Sanitaria.

Director do Departamento de Xestión Sanitaria.

F.M.: É competencia do departamento establecer e manter os medios necesarios para a prestación da asistencia sanitaria. Cal é o máis laborioso?

M.B.T.: Por unha banda, hai que valorar coidadosamente os recursos dos que contamos e coidar as condicións nas que se atopan para poder complementalos cando sexa necesario. En todo caso, os recursos propios requiren un seguimento do seu funcionamento, tanto do equipamento dos centros como do seguimento das correspondentes autorizacións das súas instalacións, incluíndo radiografías, equipamentos, almacenamento de medicamentos, formación do persoal, etc.

Todo o que non podemos facer cos nosos recursos témolo que complementar con recursos externos, e iso é o que facemos co establecemento de convenios sanitarios.

F.M.: Como están dispostos os centros de atención?

M.B.T.: O proceso de establecemento de réximes sanitarios comeza determinando as necesidades que temos en cada momento. Dado que os nosos propios centros de saúde contan con recursos e medios (médico xeral, enfermaría, traumatoloxía e fisioterapia, onde existan), o resto das necesidades deben cubrirse con medios externos, garantindo en todo momento que as nosas persoas accidentadas, estean onde estean, poidan recibir asistencia sanitaria se a precisan con urxencia. Neste contexto necesitamos centros de apoio cunha distribución xeográfica que garantan a atención de urxencia aos nosos traballadores, necesitamos cubrir outras especialidades médicas (oftalmoloxía, cardioloxía, alergoloxía, ORL...), necesitamos un hospital onde os nosos traumatólogos realicen intervencións cirúrxicas, etc.

Unha vez determinadas as necesidades, deberá elixir o provedor, negociar prezos e asinar un contrato ao que, ademais da autorización de funcionamento do centro, se lle engaden certificados de estar ao corrente dos pagamentos na AEAT, TGSS. O proceso complétase coa autorización da DIGOSS, que actualmente se realiza por vía electrónica coa transmisión CAS@.

F.M.: Os centros sanitarios deben contar con autorización para operacións sanitarias, que varía segundo a localidade. É isto equivalente a certificacións de calidade?

M.B.T.: Non, non ten nada que ver. A autorización para o funcionamento dun centro é un requisito imprescindible para poder funcionar; é o documento expedido pola autoridade sanitaria competente en cada comunidade autónoma que indica que o centro reúne os requisitos necesarios para realizar o que o titular pretenda facer no centro. As certificacións de calidade son procesos voluntarios aos que se somete o centro na liña de mellora continua da calidade.

F.M.: Que outros servizos de cobertura sanitaria cobre o departamento?

M.B.T.: Como xa comentei, trátase, en definitiva, de controlar que dispoñemos da infraestrutura necesaria, tanto de recursos propios como externos, para poder ofrecer unha asistencia sanitaria de calidade aos nosos traballadores.

F.M.: En canto á colaboración con outras Mutuas e despois de varios anos de experiencia, cales foron as principais vantaxes e inconvenientes?

M.B.T.: Os convenios de colaboración con outras mutuas foron, sen dúbida, unha ferramenta inestimable na nosa contorna. Por unha banda, garante unha adecuada prestación sanitaria, xa que utiliza os mesmos criterios de funcionamento, cun custo moi favorable para ambas as partes, o que supuxo un importante aforro en moitos casos, e un mellor aproveitamento dos recursos.

F.M.: O Valedor do Pobo é un dos axentes máis co que colaboramos na xestión das queixas e reclamacións sanitarias. Poderíamos falar de perfís ou tendencias dos afectados? E por localidade?

M.B.T.: Efectivamente, todas as reclamacións que se presentan ante a Mutualidade relacionadas co ámbito sanitario pasan por este departamento, para informarlle ao respecto. E dende logo sempre pensei que as queixas son unha fonte de información moi importante sobre o que acontece nos nosos centros, podendo así identificar os centros/profesionais que acumulan queixas e sobre os que podemos influír, ou procedementos de traballo inadecuados que xeran insatisfacción no usuario. Pero en termos xerais, a maior parte das reclamacións están relacionadas co proceso de non aceptación do proceso como altas laborais ou médicas que o traballador considera prematuras, e isto é común a todos os nosos centros.

F.M.: Unha das funcións do departamento é organizar a atención sanitaria aos traballadores protexidos que están fóra das nosas fronteiras. Que porcentaxe representa e cal é o seu perfil?

M.B.T.: Con certa frecuencia, as empresas envían os seus traballadores ao estranxeiro para realizar algunha actividade laboral e, por suposto, poden producirse accidentes nese entorno. Por unha banda, hai que garantir que as empresas saiban que requisitos teñen que cumprir, por exemplo na Unión Europea, os traballadores deben viaxar coa Tarxeta Sanitaria Europea, pero as empresas tamén deben ter comunicado o movemento. Cumpridos os requisitos, cando o traballador sufra un accidente de traballo no estranxeiro, deberá acudir ao dispositivo previsto en cada país, sendo en todo caso a Mutua responsable do pago desta asistencia sanitaria. Só cando o traballador requira a repatriación sanitaria correspóndelle á mutua de seguros realizala nas condicións adecuadas; Para iso dispoñemos dun concerto (Liña 900) ao que o traballador pode chamar en calquera momento, e en coordinación con este departamento, xestione o dispositivo necesario para a repatriación, con acompañamento (médico/ATS) se fose necesario.

F.M.: En que medida se reflicte a situación sociolaboral do país nas prestacións que xestiona o departamento de xestión sanitaria.

M.B.T.: Aféctanos como non podía ser doutro xeito, tanto no nivel de actividade que temos, como no esforzo que temos que facer cos nosos provedores para manter as tarifas en niveis aceptables. Temos que facer esforzos permanentes para acadar niveis de gasto razoables nunha situación como a que nos atopamos.

Entrevista a Margarita Barrigón