JOSÉ LUIS MATAS NEGRETE OSCARERA IBILTZEN DA
JOSÉ LUIS MATAS NEGRETE OSCARERA IBILTZEN DA
2013/12/26. Elkarrizketa data
José Luis Matas Negrete, Fraternidad-Muprespa-en medikua eta ekoizlea, horrekin batera Esteban Crespo, laburren zuzendaria Hori ez nintzen ni, Oscar sarietarako izendatu zuten zuzeneko film labur onenaren kategorian. 86. edizioan Espainiako ordezkaritza bakarra izanik.
Iaz Espainiako fikziozko film labur onenaren Goya irabazi zuen eta sari ugari jaso ditu.
Hori ez nintzen ni“Haur soldadu” izenekoen figuratik hurbil dago, lau egunetan egin zen filmaketa Eskalonako baserri batean.
Elkarrizketa honetan alfonbra gorrirantz doan Ciudad Realeko bizilagun honen irudirik hurbilena eskaintzen dugu.
Medikuntza Orokorreko Medikua.
F.M.: Nondik datorkizu medikuntzarako bokazioa?
J.L.M.: Gogoan dut telebistan operazio bat ikusi nuela eta horrek erakarri ninduela. Handik aurrera medikua izan nahi nuen, dudarik gabe. Azkenean bide horretatik abiatu nintzen.
Grey's Anatomy maite dut! (barreak)
F.M.: Zein espezialitate duzu?
J.L.M.: Medikuntza orokorra, bukatu bezain pronto Zine Eskolara joan nintzen zuzenean.
F.M.: Orduan, zinerako zaletasuna...?
J.L.M.: Jendeak zer bokazio daukadan edo zein lanbide gustatzen zaidan galdetzen didanean... Bi gauzak berdin gustatzen zaizkit eta uztartzen ditut. Txikitatik asko gustatzen zitzaidan pelikulak ikustea, ipuinak idazten nituen eta, egia esan, batxilergoa amaitzean zer egin pentsatu nuen: medikuntza edo zinema eskolara joatea.
17 urte nituenean eta gurasoak bertan nituenean, aukerarik onena medikuntza egitea eta gero zinema karrera bukatzea zela pentsatu nuen. Eta horixe egin nuen. Ahuntzak mendiari tiro egiten dio! (barreak)
F.M.: Zenbat urte dira zinema eskolak?
J.L.M.: 3 urte pasa dira, lehenengo biak egin ditut interesatzen zitzaizkidanak, matrikulatu nintzenean ez zen titulua eman ahal izateko, gustatu zaidalako eta ikastera joan naiz. Garai hartan Madriletik Ciudad Realera joan-etorria egiten nuen egunero Fraternidad-Muprespa-en lanean ari nintzelako.
F.M.: Zeinek ematen dizu poztasun handiena?
J.L.M.: Pozik...? Agian badirudi orain zinemarekin eta sarien gai osoarekin asko disfrutatzen dudala: pelikula bat prestatzen, filmatzen, jaialdien ardura hartzen... Oraintxe bertan, Oscar sarietarako aurrekanpainaren erdian gaude, baina poztasun handia ematen dit egunero pazienteak ikusteak eta haien alde zerbait egin dezakezula eta laguntzen diezula ikusteak. Besteei laguntzeko bokazioz egin nuen medikuntza.
F.M.: Nola moldatzen zara Ciudad Realeko ordezkaritzako lankideekin?
J.L.M.: Lankide guztiekin ondo moldatzen naiz. Arratsaldeko txanda gara, ia 6 urte daramatzat. Hiru pertsona gara, administratzailea, erizaina eta ni; eta handiak gara. Arratsaldean besteek goizean bezala konpondu ezin dituzun orban marroiak ateratzen zaizkizu, baina oso ondo maneiatzen dugu eta oso lan giro ona dago.
Zortea izan dut nire lankideekin eta haietako batzuk lagunak dira.
F.M.: Zure gurasoak aipatu baino lehen, zer uste du zure familiak zure lanbideei buruz?
J.L.M.: Nire familia ez zegoen oso pozik hasieran ni medikua izateagatik oso lanbide zorrotza dela esaten zutelako... baina medikuntza eta zinemaren artean, noski nahiago dute ni medikua izatea (Barreak).
Orain poz-pozik daude, baina bai, hasieran esan zidaten karrera “serio” bat egin behar nuela eta zinemaren gauza hau oso arinkeria zela.
F.M.: Nola moldatzen duzu denbora medikuntza eta zinema uztartzeko?
J.L.M.: Fraternidad-Muprespan arratsaldeko orduak ditut, beraz, goizak ekoiztetxeari eta zinemaren gai osoari dedikatzen dizkiot: ekoizpena, orain kanpaina posible izendapenarekin kudeatzen eta arratsaldeetan mediku lanarekin, arazorik gabe. Eta orain arte oso ondo nabil, batzuetan astirik ez dudanean pixka bat lehenago etortzen naiz Mutuara edo zerbait egiten geratzen naiz. Filmaketa egunetan, batzuetan oporrak edo nire negozioak hartu behar izaten ditut baina oso ondo kudeatzen naiz.
F.M.: Zu bezain dinamikoa den pertsona batek ziur asko zaletasun gehiago ditu. Esango al diguzu?
J.L.M.: Zaletasunak... Tira, bidaiatzea eta, batez ere, lagunekin egotea gustatzen zait. Salamancan ikasi nuen medikuntza eta noizean behin kotxean sartu eta hara edo Leonera edo Madrilera joaten naiz; Denbora librea dudan bakoitzean lagunak ikustera joaten naiz. Leonen botilloa edateko, Fraternidad-Muprespaeko lagunak ere baditut han. Denak ikustea gustatzen zait.
F.M.: "Random chance", "Apaga la luz" eta "Aquel no era yo", adibide bat jartzearren, oso argumentu ezberdineko film laburrak dira. Ba al duzu generorik gogokoena?
J.L.M.: Gizona, izugarri gustatzen zait beldurrezko generoa eta zientzia fikziozko generoa, baina oraindik asko sartu ez ditudan gaiak dira. Ez dut ezer baztertzen, inoiz ez dakizulako non amaitu dezakezun.
Gaiei dagokienez, aipatu dituzun lanetan, "Itzali argia" esaterako, produkzio laguntzailea nintzen eta izuaren eta suspensearen arteko lana da. Besteak, iaz zuzendu nuen "Azarosoaza", intriga eta kritika soziala du.
Badaukat maite dudan beste labur bat igota ez dudan arren, egin dudan lehenetarikoa delako eta etxeko kamera batekin grabatu dudalako, "Madrecita" deitzen dena. 67. urtean kokatzen da Gabonetako loterian... familia ugari eta oso xume batekin, eta nire lagun baten amari buruzko benetako gertakari batean oinarrituta. Kontua da oso baliabide gutxirekin filmatzen dela. Gehien gustatzen zaidanetako bat da eta oso gustuko dut. Pertsonaien laburpena da eta sentimendu asko.
F.M.: Laster zuzenduko duzu "Faralaes" film laburra zure gidoiarekin "oso mantxa"rekin eta Ciudad Realen filmatuko dena. Woody Allen eta Manhattan-ekin paralelismoa eginez, Ciudad Real zure fetitxe-hiria da ala beste lurralde batzuetako istorio bat aztertzen ari zara etorkizunerako?
J.L.M.: Gertatutako guztiagatik laburra pixka bat atzeratu dugu; "Hori ez nintzen ni"-ren azken fasean gaude. Ez dakit datorren urtean filmatu ahal izango dugun, Esteban Crespok zuzenduko duen Producciones Africanauan-etik ekoitziko dugun film bat ere aurreikusita dagoelako. Mantxako beste film labur bat ere badut, guztiz ingelesez "La Mancha deep inside" izenekoa (Barreak).
Ciudad Realari dagokionez... tira, oso gustuko dut. Hemen bizi naiz. Mugitzen naiz eta erosoa da niretzat; Beste gauza batzuk egiteko aukera ematen dit. Denborarekin agian Madrilera joango nintzateke...
Eta noski... New Yorken filmatzea gustatuko litzaidake!!
F.M.: Almodóvar Oscar saritua, zure herrikide gisa... Inspirazio gisa balio izan al dizu zure filmetan? Zuzendaririk gogokoena?
J.L.M.: Pedro Almodóvar asko gustatzen zait eta bere film guztiak gustatzen zaizkit. Inspirazioa baino gehiago, erreferentzia bat da eta bere filmetan transmititzea lortzen duenak laguntzen dizu. Oso zinema pertsonala da, baina tira, bide desberdinak jarraitzen ditugu.
Asko gustatzen zait Clint Eastwood zuzendari gisa eta Tim Burton ere asko gustatzen zait... oso zuzendari desberdinak dira baina oso eklektikoa naiz gustu aldetik.
F.M.: Kontaiguzu filmazio batean gertatu zaizun pasadizo barregarri edo hunkigarri bat.
J.L.M.: Land Rover-ekin filmatzen ari ginen sekuentzia batean, haurrak zeuden muga pasagunera iritsi zenean, autoa bateriarik gabe gelditu zen eta ea nondik atera genezakeen bateria igande batean Toledoko herri batean. Gainera, argi naturala gabe geunden, ez genuen argi artifizialarekin filmatu aurrekontuagatik, beraz azkar eta presa egin behar izan genuen dena konpontzeko eta azkenean dena ondo atera zen.
Bitxikeria bat da Armadak oparitu zizkigun ibilgailu blindatuek soldaduek gidatu behar zutela, horregatik karakterizatu behar izan ditugu afrikarrak zirela simulatzeko.
F.M.: Goya irabaztea oso lorpen garrantzitsua da eta dagoeneko badakigu jeinua zarela, baina nolako urduritasunak Hollywoodeko Akademiak ematen duen saririk garrantzitsuena den Oscarra irabazteko aukeran?
J.L.M.: Azaroaren 22tik, laburren zerrendako 10 finalisten berri izan genuenetik, aurrekanpainan gaude. Orain urtarrilaren 16ra arte itxaron beharko dugu izendatutako film laburrak ezagutzera emateko eta kanpaina egin beharko dugu ahalik eta akademiko gehienek ikusi eta bozkatu dezaten.
Han dena beste maila batean funtzionatzen du... publizistak beharko ditugu eta prestatuta egon beharko dugu izendatuak izanda, ez gaitzazu zezenak harrapatzen! (Barreak).
Arraro samarra iruditzen zait, ez duzulako inoiz hori imajinatzen eta 10 finalisten artean zaudela esaten dizutenean ez duzulako benetan sinesten. Gogoan dut esan zidatenean, Ciudad Realeko taberna batean nengoela eta nire izena Esteban zela esateko... eskatu berri genituen garagardo guztiak utzi genituela sakelako telefonoa bateriarik gabe zegoelako... Eta etxera etorri nintzen Interneten ikustera!!!
Zerbait ematen dit izendatuak gaudela esaten badidate!
José Luis, dagoeneko izendatua zaude, zoaz estatuillaren bila!!! Kaka asko!!!
#aporeloscar
Hemen hasten da 'Hori ez nintzen ni'
Esteka "Zure Mutua - Kalitatea eta Zerbitzua, urteko 365 egunetan"
