Salas de illamento, unha "separación" amigable
"Se China estornuda, o mundo enteiro se resfria". Todos escoitamos nalgún momento esta expresión, usada como un proverbio metafórico oriental, para dicir que a economía mundial depende do estado da economía do xigante asiático. Este mes, o metafórico deu paso ao literal e a aparición do coronavirus na cidade de Wuhan xa chegou, a través da globalización, a varias partes do planeta.
Desde o inicio do brote ata hoxe, e segundo datos do Ministerio de Sanidade, confirmáronse 6.060 casos, 5.974 en China e o resto, 86, noutros 14 países. Ata o 28 de xaneiro, última actualización de datos do Ministerio de Sanidade, hai 1.239 casos en estado grave e 132 persoas faleceron desde o inicio do brote.
O tratamento require a hospitalización nunha sala de illamento, cuartos que a lexislación española obriga a construír nos hospitais do noso país. Neste artigo imos explicar as características especiais destas salas, que non só axudan a pacientes con problemas respiratorios senón que tamén previen infeccións de diversa índole.
O Hospital da Habana Fraternidad-Muprespa conta con 50 cuartos. Catro deles teñen elementos "invisíbeis" que proporcionan seguridade ao tratamento. Pero en que se diferencia unha sala "normal" dunha sala de illamento? Hai dúas diferenzas fundamentais: as portas teñen un sistema de dobre peche, é dicir, para que unha se abra, a outra ten que estar pechada. Na zona intermedia hai unha mesa coa bata, as luvas e a mascarilla que o persoal sanitario debe poñer e botar ao rematar.
A outra diferenza é que podemos elixir que presión hai no cuarto: negativa, se queremos que o aire do exterior entre no cuarto pero non permita que saia o aire do interior, ou positiva se queremos que a circulación do aire vaia do interior do cuarto ao exterior.
No caso de pacientes con enfermidades respiratorias graves, a presión negativa non estende os microorganismos dentro da habitación, que son patóxenos moi resistentes. "Unha vez dentro da sala, hai que pechar as portas e atender ao paciente con normalidade. Ao finalizar o tratamento, a presión arterial, a medición da temperatura, etc., a roupa e os consumibles cos que foi atendido o paciente bótanse nun balde especial. Ao saír, entre as dúas portas, hai que lavar as mans cunha solución hidroalcohólica. As mans non teñen tocado, polo que non hai posibilidade de que o microorganismo se estenda en ningún momento. dos pacientes", explica Caridad Amador, directora de enfermaría do Hospital. Fraternidad-Muprespa A Habana.
Estas salas tamén serven para evitar infeccións nosocomiais, que se poden contraer nos hospitais, dada a presenza de patóxenos que 'viven' no ámbito hospitalario e son resistentes aos antibióticos. "Son imprescindibles nos hospitais, primeiro por un imperativo legal da Comunidade de Madrid, e segundo, porque as infeccións nosocomiais son cada vez máis frecuentes, e a vía de transmisión é sempre o persoal sanitario. De aí a importancia de lavarse ben as mans, manter as uñas curtas e sen pintar, ou evitar os aneis xa que os patóxenos se adhiren con moita facilidade a elas", explica a responsable do centro. Ademais, o material non desbotable, como estetoscopios ou termómetros, aínda que xa non se comparte entre os pacientes, limpa minuciosamente despois de cada uso. Salas de illamento tamén Previenen contaxio por gotículas (enfermidades que se transmiten por gotas de saliva, como a gripe) ou polo aire (por exemplo, a tuberculose).
Para os pacientes inmunodeprimidos, estas salas tamén permiten o illamento que precisan. Por exemplo, un paciente que está a recibir quimioterapia e cuxas defensas están moi reducidas necesita protexerse do que outros pacientes poden infectalo. Ao cambiar a presión na sala a positiva, o aire sairá da sala e non entrará o aire do exterior. E no día a día, que mantemento require esta sala? Se está ocupado por un enfermo infeccioso, o protocolo de limpeza é máis esixente, practicamente como o dun quirófano.
Nestas salas realízanse mensualmente controis microbiolóxicos para garantir que non hai presenza de ningún patóxeno.
Todo isto redunda nunha maior seguridade para o paciente, que, por suposto, ten unha experiencia de hospitalización máis dura xa que non pode saír libremente da habitación. Cando tes que saír, por exemplo para facerte unha proba, é importante tomar precaucións especiais. Convócanse ao final da xornada, sempre saen vestidos con EPI (Equipos de Protección Individual) e unha vez realizada a proba límpase a máquina para evitar contaxios ao resto dos usuarios. As súas visitas tamén están restrinxidas e os seus acompañantes teñen que levar EPI e recorrer constantemente á solución hidroalcohólica.
